Palaboy ng Pagadian

by Sankage Steno

Sa sobrang aga ng dating ko rito sa Pagadian City, ako na mismo ‘yung nagbukas ng lungsod para sa taumbayan. #Steno2040 talaga. Hahaha! E kasi ba naman, 2 pm pa ‘yung check in ko sa hotel, tapos ‘yung binook na flight sa ‘kin ng office e alas-singko ng madaling araw. Kaluks!

Syempre, hindi naman ako ‘yung tipo ng taong magmamaktol o bubwisitin ‘yung sarili kapag hindi nasunod ‘yung plano sa buhay. So nagpalabuy-laboy muna ako rito habang naghihintay ng check-in time ko. In fairview, nag-enjoy naman ako sa paglalakad at pag-oobserba ng buhay sa Pagadian.

Take note, ha? Nagpalabuy-laboy ako. Meaning, naglakad-lakad sa kung saan-saan. Kung sa’n ako dalhin ng mga paa ko, ganyan. Mas maganda kasi ‘yon kesa ‘yung magta-trike ako o motor. Bilang city naman ‘to at hindi rural na area, maraming makikita kahit sa konting kembot mo pa lang.

Napunta ako sa palengke, du’n sa tindahan ng mga dried fish. Sarap ng amoy. Feeling ko kumapit sa balat ko ‘yung alat. Tapos napunta ako sa kampo ng coast guard, du’n sa pantalan. Tapos napadpad ako sa parang boulevard nila, ‘yung baywalk, ganern. Nilakad ko ‘yung kahabaan no’n at naupo sa bench do’n.

Syempre, nagsulat na rin ako ng tula. Eto ‘yung nasulat ko:

SIRENA

Sa aplaya
ang tubig ay kulay-nana,
ang mga bangka
sa dagat ay nakatulala.

Sa gilid ng tubig
nakamasid ang isang lalaki

namimingwit sa haraya
ng sinisintang isda
kahit pa laksa-laksa
ang dumudulog sa kanya.

Ngunit mailap ang huli
kung maligalig ang kabig.

Anong malas ang kumapit
sa lalaking nakamasid,
di makita ni sarili
sa salamin ng tubig.

Kaya siya ay sumisid.
Kaya siya ay sumisid.

Bahala ka na sa kung anong interpretation ang gusto mong ibigay d’yan. The author is dead. Not literally, gagu. Buhay na buhay pa ‘ko kahit andito ako ngayon sa Mindanao na under martial law pa rin. Huhu. Ang ibig kong sabihin, may sariling buhay na ‘yung tula na hiwalay sa sumulat. Gets?

Ayun, after kong magmuni-muni sa baywalk, nagpatuloy ako sa pagpapalaboy sa Pagadian hanggang sa makarating ako sa Rotunda. Taena lang. Sabi kasi sa nabasa ko sa blog, maganda raw ang view. Maganda nga, pamatay naman ‘yung pag-akyat. Isang oras akong umakyat ng burol! Kaluks. Kasalanan ko rin naman kasi hindi ako nag-tricycle.

Sumakay lang ako nu’ng pababa na. (Tanga ko rin, ‘no? Kung ano ‘yung mas madali, saka pa ‘ko nag-commute. ‘Yung nakakahingal na paakyat, tinyaga ko talaga. Hahaha!)

Ang gara ng mga tricycle dito. Naka-tilt ng 45 degrees yung upuan. Sabi nila dahil daw sa mga mabuburol at matatarik na daanan kaya gano’n. Para madaling umahon at pumanaog. Ang problema nga lang, medyo masikip sa loob. Hindi ako magkasya halos, pati ‘yung bag ko. Pero happy pa rin ang experience.

Yammy’s Seafood Grill

Nagpababa ako sa Yammy’s dahil ‘yun daw ‘yung pinakamasarap na kainan sa syudad. Well, umm, sige na nga. Di ko pa naman nakakainan ‘yung iba so baka nga ‘yun na ang pinakamasarap dito. Basta try n’yo na lang. Happy naman ‘yung place. Happy din ‘yung experience. Saka ang dami ng serving ng pagkain, in fair.

Nagkamay ako, syempre. Kebs sa mga tumitingin sa ‘kin.

Speaking of tingin, lagi talaga akong pinagtitinginan ng mga tao, ke nasa Maynila ako o nasa labas ng kabisera. Ganu’n ba ‘ko ka-Oppa sa inyo? Artistahin much? Hahaha! Yabang ko. Can’t wait na mangulubot ang mukha ko para mabawasan ang nagkaka-crush at nambabastos sa akin. Charot!

Wala pong nambastos sa akin dito sa Pagadian. Mababait po ang mga tao. So far, so good. Now back to work. Hihi.

Image result for pagadian city

Advertisements