Sankage Steno

Ganun talaga.

Sanay ka bang maglangoy?

Nakakahiya ka kung hindi ka sanay maglangoy. Napapalibutan kaya yung bansa natin ng napakaraming anyong-tubig, never mind the world-class beaches, tapos di ka man lang nag-effort na matutong lumangoy? Nakakahiya ka talaga, gurl!

Maiintindihan ko kung may kapansanan ka. Sige, excused ka sa paglalangoy kahit posible pa rin naman. Pero dahil takot ka lang sa tubig? Takot kang malunod? Sa tingin mo yung ibang tao hindi takot malunod? Juskoday. Lahat tayo takot malunod. Sino bang me gustong malunod?

Sige, bibigyan kita ng chance na magpaliwanag. Sabihin mo, kahit anonymously, kung bakit di ka sanay maglangoy. Di ko tatanggapin yung na-trauma ka dahil may nalunod kang mahal sa buhay. Tatanggapin ko lang kung may rabies ka at takot ka talaga sa tubig. Lol. Seriously, let me know kung bakit. Ipahiya mo ‘ko sa comments. Baka naman may point ka.

Pero kung alam mo sa sarili mong naduwag o tinamad ka lang kaya di ka sanay maglangoy, well, medyo nakakahiya ka nga. It’s a life skill! Dapat kasamang natututunan ‘yan maliban sa pagbabasa at pagbibilang. Ang daming benefits kaya ng paglalangoy sa katawan. Kailangan ko pa bang isa-isahin sa ‘yo?

Alam mo, dapat nga kasama sa PE natin yung swimming e. Kahit floating man lang. Yun lang naman ang mahalaga. Kapag sanay ka nang magpalutang-lutang sa tubig, sisiw na lang yung gumalaw pasulong o paatras o patagilid. Try mo. Kahit sa gilid ka lang ng pampang o malapit sa dalampasigan.

Actually, di mo naman kailangan pumunta ng ilog o ng dagat. Andami rin kayang swimming pools sa bansa. Andaming resorts! Pwede dun! Wala ka talagang excuse para hindi matuto.

O sya, di na kita aawayin. Kung ano man ang dahilan mo, sana tanggap mo. Sana tanggap mo sa sarili mong hindi ka sanay maglangoy at hindi mo nae-enjoy ang maraming anyong-tubig sa pinagpala nating bansa. I feel a little sorry for you. Oops. Pramis, last na ‘yan.

Ang gusto ko lang talagang sabihin, sanay akong maglangoy at maglalangoy ako bukas, sa Sabado at sa Linggo nang walang humpay sa isa sa pinakamagandang too-toot site sa bansa. Hihi. Excited na ‘kong sumisid. Sorop.

Paitiman tayo sa Martes

Hahaha! Success! Kala mo ha! Tuloy na tuloy na ang gala ko this looong weekend. Woohoo! Belat sa mga kaibigan kong artists. Sa inyo na ang national artist award forevs! Lels.

Syempre di ko muna ipagyayabang kung sa’n ako pupunta bukas. Sa Friday na lang siguro o sa Lunes. Depende kung kelan ako magkaka-signal. Oops… So baka ito na rin ang huli kong blog entry this week. Sa isang linggo na ulit ako makakapagsulat dito. Yahoo! Goodbye, technology! Hello, Mama Nature!

Magpapaka-survivor ako for a few days. Ibig sabihin, bukod sa mangingitim ang balat ko, mangangayayat din ako. Saya! Baka by next week, maging anim na yung pandesal sa tiyan ko. Ngayon kasi nasa apat pa lang. Lol. Hindi mo ‘to matitikman, lalo na kung babae ka. Haha! Para lang ‘to sa mga lalaki. Hihi.

Pero ang pinaka-excited talaga ako sa trip na ito e yung stargazing part. Feeling ko kasi, hindi magpapakita yung mga bituin. Pero may ibang magpapakita. Ibang tala. Hihi. Grabe, parang kinikiliti yung ano ko. Alam mo na… Sorop! Gusto mo? Yoko nga! Hahaha! Ang adik ko. Sabaw na sabay na utak ko.

Buti nga nakakapagtrabaho pa ‘ko kahit papa’no. Ewan ko lang bukas. Baka puro sabaw laman ng articles na ipa-publish ko. But I don’t care. Basta tuloy ang gala ko. Ikaw ba? Tuloy na tuloy na ba ang gala mo this weekend? Alam mo, kung di man ‘yan matuloy, ituloy mo pa rin. Be like me.

Naranasan ko na ‘yan sa Batanes two years ago. Hindi tumuloy yung mga kaibigan ko. Ako lang ang pumunta ng Batanes. Sa halip na group trip, naging solo. Pero hindi ako nagpaka-badtrip. Humanap talaga ako ng paraan. Pinush ko. At, kita mo naman, super enjoy. Ang dami ko ring natutunan mula sa mga kababayan nating Ivatan.

Tandaan ang cliché na itey: Kung gusto, may paraan; kung ayaw, maraming dahilan.

Kailangan ko ng dagat

Mukhang drowing na naman yung lakad ko this weekend. Ang huhusay talagang kausap ng mga kaibigan, ‘no? I’m sure marami ka ring artist friends. Lahat ang gagaling magdrowing.

Nangangarag tuloy akong gumawa ng lakad sa paparating na long weekend. Gusto ko kasing mag-Boracay kaso ubusan na ng accommodation at flights. Sobrang mahal na nung mga natirang ticket. Di na makatarungan. Mas mahal pa sa ticket ng paparating kong international trip. Kalurks.

Second choice ko ang Puerto Galera, pero baka di rin matuloy dahil wala pa akong tutuluyan. Naisip ko rin, wala masyadong tahimik na lugar sa White Beach. At bilang Labor Day, for sure sangkatutak ang turistang dadayo roon. Hindi ako makakapagbasa ng libro.

Yun lang naman talaga ang aim ko. Ang magbasa ng aklat sa tabi ng dagat.

Kailangan ko ‘yon para ipahinga yung utak ko sa mga seryosong nababasa ko araw-araw. Puro sakit, gamot at scientific terms kasi binabasa ko sa trabaho. Gusto ko namang maiba. E kakatapos ko lang ding i-edit yung kwento ko. Ilang beses ko ring binasa yun nang paulit-ulit. Kaya kailangan ko talaga ng distraction.

Maliban sa pagbabasa for leisure, gusto ko ring makinig lang ng music at kumanta-kanta sa beach. By the second half of the year kasi, meron akong dalawang singing engagements. Gusto kong maghanda as early as now. Pero ayokong dibdiban ang practice. Gusto ko chill lang. Kaya sa dagat sana para mahangin at open space.

Feeling ko makakaganda yun ng boses ko.

Kung di man matuloy ang lahat ng plano ko this weekend, meron na ‘kong contingency plan. Pwede akong mag-8 Waves na lang dahil malapit sa bahay namin. Pwede ring sa SM na lang at magbabad sa coffee shop. Finally, pwede akong dumalaw sa UP at tumambay sa Sunken Garden mula hapon hanggang gabi. Isama ko na lang yung kapatid kong bunso.

%d bloggers like this: