Sankage Steno

Ganun talaga.

Ubod ng yabang

May isang babaeng crush ako. Alam mo kung pa’no ko alam? Kase, nu’ng nasa bus kami, du’n s’ya naupo sa tapat ng inupuan ko kahit andaming upuan sa likod. Nu’ng kainan na, du’n s’ya naupo sa tapat ko kahit andaming ibang table na available. Lagi ko rin s’yang nahuhuling nakatingin o nakatitig sa ‘kin. Pero napatunayan ko talaga nang kumanta ako ng In the Middle ni Zedd ft. Marren Morris.

Aba, after kong kumanta, lumapit sa ‘kin, tinabihan ako sa upuan at kinanta rin ‘yung kinanta ko. Akala n’ya siguro babatiin ko s’ya at ‘yung boses n’ya kapag nalaman kong alam din n’ya ‘yung kanta. Sorry, girl. No.

Ayoko sa babae dahil bakla ako, pero mas ayoko sa babaeng di makahalata at nagkakagusto sa ‘kin. Ang dami kasing malisyosong babae (di lang lalaki) na super vocal and touchy sa pagpapakita ng pagkagusto nila sa ‘kin. May kumakapit sa braso ko, nanghahawak ng kamay, nagpapapansin, binibigyan ako ng gifts, etc. Salamat, pero nakakairita kayo kung minsan. Just stop.

Anyway, I’m digressing. Itong si ateng crush ako, hindi pa nagpaawat. Nu’ng gabi na, habang nag-iinuman, biglang ipinasok ‘yung videoke sa kwarto. At alam mo ang ginawa n’yang kasuklam-suklam maliban sa pagkakagusto sa ‘kin at sa pagpapapansin?

Inunahan n’ya ‘kong kumanta.

Big mistake, girl. BIG. MISTAKE.

To be fair kay ate, may boses naman. Mataas ang range. Kanta ni Regine Velasquez ang tinira n’ya. So palakpakan ‘yung ibang taong kasama namin nang ma-hit n’ya ‘yung high notes. It’s not perfect. A bit pitchy in some places. Pero na-pull off naman n’ya. Tsk-tsk. If she was trying to impress me, boom. Wrong move.

So ako ang sumunod na sumalang. Ako ang “humamon” sa pa-Regine effect n’ya. Ha! Alam mo kung ano kinanta ko? Wait for it…

Super Bass.

Nicki Minaj. While standing. With matching choreography. Some hip. Some hop. And… some Sankage Umph.

Alam mo reaction ng mga tao? Wala. Tahimik. Ha! Alam mo kase, tayong mga Pinoy, iba tayong “magpakita” ng paghanga. Pinapalakpakan natin ‘yung performance mechanically to show appreciation o ‘pag nasabihan, pero tumatahimik tayo kapag may nagpakitang-gilas. Nahihiya tayong pumalakpak.

“Oh, you’re too full of yourself, Steno. Di sila nagalingan.”

Okay. Tapos, kumanta ako ng I’ll Be ni Edwin McCain habang NAKAUPO. Hindi pa tapos ‘yung kanta, nagpapalakpakan na ‘yung audience. Now that’s different. Sa una, tahimik ang Pinoy kapag nagulat o namangha. Pero kapag sa sumunod na performance e napahanga ulit sila, sisigaw na ‘yan at papalakpak. Ehem.

Tinapos ko ang aking repertoire sa pagkanta ng Listen ni Beyonce habang NAKAUPO at Pagsubok ng Orient Pearl habang NAKAUPO. Hindi ko na sasabihin na mahirap bumirit kapag nakaupo. Oops, nasabi ko pala. Sorry. Hindi ko na rin sasabihin na after kong kumanta, nahiyang kumanta ‘yung mga sumunod.

#SorryNotSorry. Hindi lang range ang meron sa boses ko. Sanay din ako ng ilang technique at kaya kong magpapalit-palit ng genre. But I’m no Regine Velasquez. I’m Sankage Steno.

Nakaka-trigger kasi si ate. In fairness, na-provoke n’ya ‘ko nang slight. Ibibigay ko. Okay lang sana kung crush n’ya ‘ko e. That I can handle. Pero ‘yung magpasikat in front of me? Ha! Nice work. Binigyan mo lang ako ng pagkakataong magpasikat. I hate to admit this: Gusto ko ng mga talentado at matatalinong tao. Pero mas gusto kong pinapakita sa kanila na mas magaling ako.

——-

Moral of the story: ‘Wag kang magpapasikat kung babae ka at may crush sa akin. Charot! ‘Wag n’yo ‘kong uunahan sa videoke.

Image result for videoke girl

Advertisements

Kung ayaw mong tulungan kita

Ang sarap ng ganitong panahon. Maulan, malamig, tapos long weekend. Ang sarap magkape. Ang sarap matulog. Ang sarap magbasa-basa. Ang sarap makipag-sex. Ang sarap ding mag-contemplate about life. Tapos mapapa-overthink ka, tapos magugulo utak mo sa dami ng existential questions, tapos iko-consider mong magpakamatay.

Hindi ko alam kung nauuso lang, o kung dahil sa panahon, o nagkataon lang, pero parang nagkasabay-sabay yung mga kakilala kong may pinagdadaanan sa buhay ngayon at, feeling ko, depressed. Ang dami ring nagse-send sa ‘kin ng signal na parang gusto nilang magpakamatay. Nakaka-stress tuloy sa part ko.

In fairness naman, nu’ng ako ‘yung may pinagdadaanan a couple of years back, hiniling ko sa Universe na sana ay malampasan ko at magapi ang mga inner demons para hindi na ‘ko ‘yung humihingi ng saklolo. Sobrang specific ng dasal ko, “Sana matapos na ‘tong kadramahan ko sa buhay para makatulong na ‘ko sa ibang tao.”

Ganyan po ako ka-selfless. Hihi.

E nangyari nga. Taena ‘yan. Be careful what you wish for talaga, ‘coz you might get it. Pero masaya naman ako dahil hindi na ‘ko depressed. I’ve conquered myself. O, gusto mo ‘yon? Hindi ko lang in-expect na mahirap din pala ‘yung second part ng hiling ko, na makatulong sa ibang taong nangangailangan.

E kasi ba naman, di ko inexpect na sabay-sabay ‘yung mga kaibigan kong “depressed” o may suicidal tendencies. Hindi naman ako superhero na kaya silang tulungan lahat. Ni hindi nga ako psychiatrist o counselor. Sobrang dehado ako. Kaya ang sinasabi ko sa kanila minsan, baka you need professional help na. Andito lang ako lagi, pero I can only do so much.

Totoo naman. Limitado lang ang kakahayahan ko.

Ang nakakairita lang, kapag nagri-reach out ako sa ibang tao, sila mismo ‘yung tumitiklop. I understand that this is part of their “pinagdaraanan.” And I respect that. Kapag gano’n, hinahayaan ko na lang. Mas makakasama kasi kung ipagpipilitan kong “tumulong” o makinig sa kanilang problema. Nakakakaba lang kasi nga baka magpatiwakal ang mga mumshies.

Kakabaliw, ‘no? Gusto mong tumulong pero ayaw magpatulong ng ibang tao. Me gano’n pala. So hindi ko tuloy alam kung paano iha-handle ‘yung gano’ng sitwasyon. Ang ginagawa ko na lang, I make sure na bukas ang communication line ko. At kung me pagkakataon, sinusubukan ko pa ring mag-reach out.

Eto pa. Mas mahirap pala kapag kapamilya. Nakaka-cringe kasi ‘yung drama moments. Ayokong-ayoko pa naman ng mga teleserye kind of eksena. Kadiri! Pero nilalawakan ko na lang ang pang-unawa ko at pinapahaba ang pasensya. Ine-effortan ko talaga ‘yan sa abot ng aking makakaya.

Ang hirap lang, pramis. Ang hirap tumulong sa ayaw humingi ng tulong. Ang hirap dumamay sa mga taong dapat e sila ang dumadamay sa ‘yo. Biglang may reversal of roles. Kaluka rin.

Pero masaya ako dahil wala na ‘ko sa madilim na lugar na ‘yon at nasa posisyon na ‘ko na pwede akong tumulong.

Image result for suicide rain

Pasalamat ka

Marami akong pangit na katangian. Papansin ako, mayabang, pasikat, maikli ang pasensya sa maliliit na bagay, mainitin ang ulo, malupit sa sarili, palaisip nang malalim lalo na kapag may magandang nangyari, at mataas ang expectation sa maraming bagay. Ako rin minsan ang gumagawa ng ikaii-stress ko sa buhay.

Pero may isa akong katangiang talaga namang ikinatutuwa ko sa sarili dahil nag-eeffort talaga akong mapanatili s’ya. Simple lang s’ya kung tutuusin, pero hindi lahat e ginagawa o sinasabuhay ‘to: Sanay akong magpasalamat.

Kapag gumigising ako sa umaga, nagpapasalamat ako dahil buhay pa ‘ko. Bago matulog sa gabi, nagpapasalamat ako dahil nakatapos na naman ako ng isang araw na buo pa. Kapag nananalo ako, sobrang nagpapasalamat ako dahil may kumikilala ng kakayahan ko. Kapag minamalas naman ako, pinipilit ko pa ring magpasalamat dahil alam kong chance ‘yon para ayusin ang buhay ko o kaya e lalo pang mapaghusay ang sarili.

Nagpapasalamat din ako dahil nakakapagtrabaho ako at may trabaho ako kahit alam kong mas malaki ang suweldo ng mga kaibigan ko kesa sa ‘kin. Nagpapasalamat ako dahil hindi ako nagugutom kahit ginugutom ko ang sarili minsan kapag nagpapapayat ako. Nagpapasalamat ako dahil may access ako sa internet at sa maraming media kahit hindi lahat ng nakikita ko do’n e maganda.

Malaki rin ang pinagpapasalamat ko dahil meron akong pamilya kahit kulang na kami. Nand’yan pa rin sila kahit nagkakasamaan kami ng loob o namomroblema ng malaki minsan. Marami din akong kaibigang matatakbuhan sa oras ng kagipitan o kahit pa sa oras ng kaligayahan. Marami ring taong alam kong sumusubaybay sa ‘kin kahit pa di ko sila gano’n ka-close.

Nagpapasalamat din ako dahil ipinanganak akong bakla. Kung naging straight siguro ako, baka naging boring na ang buhay ko. Baka katulad ng sa karaniwang tao na may pamilya, nagpapaaral ng anak, kumakayod araw-araw hanggang sa tumanda at mamatay. Either ‘yon o babaero ako. Ano’t ano pa man, buti naging bakla ako kasi iba ang pananaw ko sa buhay kumpara sa nakararami.

Higit sa lahat, nagpapasalamat ako dahil naipapahayag ko ang lahat ng ito rito. Nakakapagsulat ako. Nakakapag-isip. Nakakapagtama ng mali. Natututo pa. Nabubuhay nang ayon sa gusto ko. Kung minsan nga, naiisip ko na parang wala na ‘kong mahihiling pa kahit ang totoo ay marami pa ‘kong gustong marating sa buhay. Ang amazing lang.

Kaya sa lahat-lahat, maraming salamat. Buti hindi ko nakakalimutang magpasalamat.

——-

P.S. Salamat din pala dahil ang pogi-pogi ko. Matalino na, pogi pa. Ang dami-daming nagkakagusto sa ‘kin na pinoproblema ko na minsan ang pagiging pogi. Hay, buhay. Parang life. Salamat talaga.

Image result for salamat

%d bloggers like this: