Sankage Steno

Ganun talaga.

GAME OVER G.O.T. No, it’s not bad writing. It’s DIFFICULT writing.

Bilang isang award-winning novelist (hindi nga lang Palanca o Nobel), ipapaliwanag ko kung bakit mali ang sinasabi ng mga naysayers na itong last season ng Game of Thrones ay “bad writing.” Bibilisan ko lang dahil marami pa akong isusulat na articles at di ko pa tapos i-edit ang bago kong novel.

NOTE: Nope, hindi ko babaguhin ang opinyon ninyo kung napangitan kayo sa kwento, I respect that. Pero babaguhin ko ang kawalang-galang ninyo sa mga artist at sa production staff na nagpakahirap para mabigyan kayo ng magandang palabas.

Simple lang ang aking argument: Kung sa tingin mo ay pangit ang pagkakasulat ng mga episode sa season 8 ng G.O.T., paano mo s’ya isusulat? (Kung hindi ka writer, ano dapat ang nangyari at hindi nangyari?)

Punta tayo sa episode 3: THE LONG NIGHT.

Sabi ninyo, dapat mas marami pang namatay na major characters!

Okay, wish granted. Paano mo s’ya isusulat?

Patayin natin si Jon Snow. Ang tanong ko, bakit pa s’ya binuhay kung papatayin lang din ulit? Paano ang pagiging Targaryen n’ya? Sino ang papatay ngayon sa Mad Queen? Patayin na lang si Daenerys. E sinong tatalo kay Cersei? Paano nila makukuha ang King’s Landing? Paano si Drogon? Patayin na lang si Bran o si Sansa o si Tyrion. O tapos? Anong mangyayari sa mga susunod na episodes?

Sabi pa ninyo, dapat si Jon Snow ang pumatay kay Night King!

Okay, let’s see what will happen. Paano mo s’ya isusulat?

Imposibleng magkaroon ng sword fight ang dalawang iyon dahil isang tama lang ng Valyrian steel sa ice sword o lance ni Night King, durog s’ya. Alangan namang mag-wrestling lang ‘yung dalawa. There’s no other way to fight the Night King kundi sneak attack, at isang character lang ang binuild-up for that skill.

Punta naman tayo sa episode 5: THE BELLS.

Sabi ninyo, bakit ginawang masama si Daenerys?

Sige, paano mo s’ya isusulat?

Kung hindi naging Mad Queen si Daenerys, balewala ang back story tungkol sa Mad King. Balewala ang pagiging Targaryen n’ya. At hindi magiging consistent ang kwento sa mga ginawa niya sa Essos kung saan pinatay n’ya ang mga Masters, ipinako sa krus ang mga kaaway at sinunog ang lahat ng hindi sumang-ayon sa kanya. From the start, “masama” na talaga s’ya, but you refused to recognize that. Instead, you cheered her on. Pinangalan n’yo pa sa anak n’yo si Mother of Dragons.

Punta na tayo sa last episode: THE IRON THRONE.

Sabi ninyo, naghintay kami ng isang dekada para d’yan? Bakit si Bran?

O, e paano mo s’ya isusulat?

Fine, gawin nating si Jon Snow ang hari. Isn’t that more predictable? Lahat ng theories s’ya ang top pick na maging Ruler of the Seven Kingdoms, maliban kay Dany. So happy ending ang gusto mo? Gusto mo ng closure? Wala ka bang natutunan sa pagkamatay ni Ned Stark? Sa Red Wedding? The good guys don’t always get what they deserve.

Ang hirap sa G.O.T., sobrang daming major characters. Kapag binago mo ang fate ng isa, mababago ang sa iba. Ibig sabihin din nito, not everyone will get a closure or a happy ending. That’s what makes it great. Saka sa tingin n’yo ba e hindi naisip ng mga writers iyang naisip ninyo? Syempre kinonsidera nila lahat iyan, and they had to make difficult choices. Doon pa lang dapat na silang i-commend.

Kaya kung hindi ka nasiyahan sa mga nangyari sa pambato mong tauhan, baka nasa iyo ang problema, wala sa palabas.

PS. Ang dami ko pang gustong sabihin, pero humahaba na ito. Let’s discuss in the comments section.

Related image

Spaghetting pataas para sa aking Easter birthday

Hindi pa ‘ko makapagluto ng mga handa ko para sa aking kaarawan ngayong Easter Sunday dahil busy pa ‘yung Lola ko sa kusina kaya minabuti ko munang magsulat dito sa blog. Ang dami kong pinagpilian habang naghihintay: mag-Netflix and Chill, mag-edit ng mga ilalaban ko sa Palanca, sumama kay Mama sa pagsisimba, mang-asar ng kapatid o magsulat sa blog.

Pinili ko ‘yung huling dalawa.

Bakit ‘yon? Well, unang-una, puro nood na ang ginawa ko nitong Holy Week. Nag-catch-up ako sa mga di ko pa napapanood na movie at series like Love, Death + Robots, Roma, Our Planet, Umbrella Academy, etc. Ilang araw na rin akong nag-eedit ng mga tula at kwento ko at nakakaburyong na s’ya talaga.

Commercial: Ang boring ng Roma ni Alfonso Cuaron pero ang ganda n’ya. Mas gusto ko pa rin ‘yung Y Tu Mama Tambien pero, in fairness, hanggang magising ako kaninang umaga e naiisip ko pa rin ‘yung Roma. So maganda talaga s’ya kahit boring. Also, ang amazing ng Love, Death + Robots. Gusto ko lahat, pero top 5 ko siguro ‘yung Sonnie’s Edge, Three Robots, Suits, The Secret War at Zima Blue.

At gustuhin ko mang samahang magsimba si Mama, hindi na ‘ko Katoliko at baka mag-away lang kami kapag sermon na ng pari dahil nagko-comment talaga ako out loud, at nabubwisit sa akin si Mama kapag ginagawa ko ‘yon minsan. Kaya ayun, nauwi ako sa pambubwisit sa bunso kong kapatid at sa pagsusulat nito.

Anyway, going back sa iluluto ko. Simple lang naman s’ya, lumpiang shanghai at spaghetti na super tamis kahit ayoko sa matamis na spaghetti. (Oorder daw ng pizza ‘yung isa ko pang kapatid na birthday naman kahapon at saka bibili ng mga inumin. Sana totohanin.)

Alam mo, kapag ako lang ang kakain, hindi ko talaga tinatamisan ‘yung spaghetti sauce na niluluto ko. Madalas, Italian style ‘yung sauce na binibili ko. At kung feel ko talagang magpaka-puta (as in putanesca), ang ginagamit ko ay tomato sauce, tomato paste at totoong kamatis. Hinahaluan ko lang ng spices para lalong sumarap sa aking panlasa.

Pero alam kong hinding-hindi iyon maa-appreciate ng mga tao rito sa amin.

Iba talaga kapag nakasanayan mo na ‘yung lasa ng pagkain. Kaya ko namang kumain ng matamis na spaghetti. Fan naman ako ng ganu’n sa Jollibee. Pero hindi ko lang talaga s’ya prefer lalo na kapag ako ‘yung magluluto, especially kung birthday ko. I mean, sino ba dapat ang masunod, ‘yung may-birthday o ‘yung mga makikikain sa handa ko? Obvious naman ang sagot, di ba?

Ako dapat.

Kahapon, nu’ng namimili ako ng mga sahog at sangkap sa lulutuin kong spaghetti, pinakanagtagal ako du’n sa section ng spaghetti sauce. Talagang nagdedebate ako sa sarili ko kung ang bibilhin ko ba e ‘yung Clara Ole na Italian sauce o ‘yung Del Monte na Filipino style. Hulaan mo kung ano ang pinili ko…

3…

2…

1…

Wrong answer!

Pinili ko ‘yung Filipino style spaghetti sauce na matamis at hindi ‘yung Italian.

Simple lang naman ng dahilan kung bakit ‘yun ang naging desisyon ko: Masaya na ‘ko na mag-birthday, kaya dapat hindi lang ako ang sumaya. Therefore, silang mga makikikain na lang sa handa ko ang pasasayahin ko. At dahil prefer nila ang matamis na spaghetti, so be it.

Image result for filipino style spaghetti

Mahal na araw

May nakilala akong lalake sa Boracay noong isang taon. Syempre, may nangyari sa amin. Di pwedeng wala. Dahil ba’t pa ‘ko pa-party sa Boracay kung di naman ako makaka-score? Sana nag-Grindr na lang ako sa Makati kung saan maraming tigang at yummy just like me.

Dahil sa karanasan ko sa lalakeng ‘yon, nakapagsulat ako ng isang maikling kwento na halaw sa mga ginawa namin sa isla ng Boracay. Muntik ko na rin s’yang iuwi sa Maynila at tulungang maghanap ng trabaho. Ang pinakamatindi sa lahat, muntik ko na rin s’yang padalhan ng pera. Buti na lang at kuripot ako.

Naalala ko s’ya ngayon kasi binalikan ko ‘yung kwentong sinulat ko sa kanya. Habang binabasa ko ‘yung isinulat ko last year, pinipilit kong alalahanin ‘yung pangalan ng lalakeng nakasama ko sa Boracay. Pero hindi ko na talaga maalala. Hindi ko na rin mahanap ‘yung pangalan n’ya sa phone dahil nagpalit ako ng sim card.

Noong isang linggo naman, habang nakikipagkwentuhan sa kaopisina ko tungkol sa kabaklaan, bigla n’yang naitanong ‘yung lalakeng naka-live in ko nang sandali at nakilala sa isang rally sa Luneta. For a few seconds, natigilan ako. Hindi dahil sa masasakit at masasayang karanasan ko sa lalakeng ‘yon, kundi dahil muntik ko nang makalimutan ‘yung pangalan n’ya. Buti na lang at may Facebook kaya naalala ko ulit.

Tapos, biglang nabaling ‘yung usapan namin sa isa ko pang ex. Kinuwento ng kausap kong kaopisina na nakita daw n’ya ‘yung dati naming officemate na na-link sa akin. Nang banggitin n’ya ‘yung pangalan ng na-link sa akin, pinutol ko s’ya saglit sa pagkukwento para tanungin ng “Sino?”

“Si K,” sagot ng friend ko.

Natigilan na naman ako at napaisip. “Ah, si K,” sabi ko nang maalala siya.

“Nakalimutan agad?”

“Oo, I swear. Nakakalimutan ko talaga pangalan ng mga ex ko.”

And that is the truth. Hindi ko alam kung coping mechanism ko s’ya o sign of aging o talagang makakalimutin lang ako pagdating sa pangalan ng mga taong matagal-tagal ko nang di nakikita at nakakausap.

Hindi naman issue sa akin kung madali akong makalimot ng pangalan. Hindi ko naman kasi nakakalimutan ‘yung magaganda (at masasarap) kong karanasan sa mga lalakeng dumadaan sa aking buhay. Masaya naman ako noong kalandian ko sila, at masaya rin ako kahit noong “maghiwalay” kami, maayos man ‘yon o hinde. At kahit ngayong single ako, masasabi kong I’m happy.

Saka sa dinami-rami ba naman ng malulungkot at masasakit na naranasan ko noon, lalo na noong adolescence, noong hindi pa ‘ko ganito katalino, kahusay at ka-yummy, parang sisiw na lang ‘yung mga heartaches at problema ko ngayon sa buhay. Kung may mabigat mang dumating, alam ko na kung pa’no i-handle, at sure akong makaka-recover ako. Kasi nga I’ve been through worse.

And maybe, just maybe, the worst is yet to come. Pero kebs lang hangga’t wala pa.

Come to think of it, dahil sa malulungkot na napagdaanan ko, parang naging happiness na ang default setting ko. And while it’s good and all, major setback lang n’ya na nagiging insensitive ako sa feelings ng iba kung minsan. Kasi masaya ako at lumalabas na wala akong pakialam sa nararamdaman ng ibang tao. Basta masaya ako, period.

Somehow, nagiging careless din ako sa mga pinaggagagawa ko sa buhay. Kapag kasi nasa happy state of mind ka, nababawasan ‘yung fear, particularly sa fear of death o na matatapos ang lahat pagdating ng panahon. Dahil do’n, kung anu-ano ang ginagawa ko para lalo pang paigtingin ‘yung kasiyahan ko.

YOLO for short.

Sa huli, and in a way, ako rin ‘yung nagsa-“suffer” kahit hindi naman talaga ako nahihirapan per se. Without knowing it (or knowing it but not acting on it), napapalampas ko ‘yung ilang makabuluhang pagkakataon sa buhay ko. Halimbawa, kapag may chance na magseryoso ako sa isang tao, isinasantabi ko at binabalewala dahil alam ko naman kung saan din hahantong iyon.

Better safe than sorry, ika nga.

At dahil sa paulit-ulit kong ginagawa ‘yon, dahil nai-program ko ‘yung sarili ko na itakwil ang kahit na anong sisira o gagambala sa kaligayahan ko ngayon, may kutob akong may mga tao akong isinawalang-bahala. May mga lalakeng kumatok sa pinto ng puso ko at di ko pinagbuksan. Masaya kasi akong mag-isa, so bakit ako magpapapasok ng stranger, di ba? Para na rin akong kumuha ng batong ipupukpok sa ulo ko.

Kaya ngayon, hindi ko na tinatanong sa sarili ko kung ano ang makakapagpasaya sa akin. Hindi ko na rin pinag-aaksayahan ng panahon ang mga existential question na bakit ba ako nabuhay, bakit ako naging bakla, bakit kailangan kong pagdaanan ang mga pinagdaanan ko. Kasi nga, masaya na ako.

Ang gusto ko na lang itanong sa sarili ko ngayon ay eto: Magmamahal pa kaya ulit ako?

Litrato ni Steno Padilla.

%d bloggers like this: