Sankage Steno

Ganun talaga.

Bakla si Duterte

Malakas ang kutob kong bakla talaga ang pangulo ninyo through and through, at lahat ng pinaggagagawa at pinagsasasabi n’ya ay para lang pagtakpan ang kanyang pagiging gay. Ngayon ko lang napagdugtung-dugtong lahat dahil sa pagbisita ni Winnie the Pooh (a.k.a. Xi Jinping) sa bansa ngayong araw.

Una, ilang beses nang sinabi ni Duterte na mahal at kailangan niya ang China. When referring to China, ang ibig talaga niyang sabihin ay si Xi Jinping. Eto ang sinabi niya noong April 9 bago umattend ng Boao Forum for Asia:

I would say, I need China more than anybody else at this time of our national life. I need China. I will not say something which is not good.

Bago pa ‘yan, may nauna na s’yang pahayag sa kanyang “secret” lover. Last year, habang nagsasalita sa pagtitipon ng mga konsehal sa Pasay City, ipinahayag niya ang masasabing unang public declaration ng pagmamahal niya kay Xi Jinping:

Let me publicly again thank President Xi Jinping and the Chinese people for loving us and giving us enough leeway to survive the rigors of economic life in this planet.

Pangalawa, inamin niya noon kay Vice Ganda sa programa nitong Gandang Gabi Vice na bakla siya. Ang eksaktong sinabi n’ya ay eto:

Bakla ako noon, na-reform lang.

Pangatlo, pa-macho shit lang ‘yung paghalik-halik n’ya sa mga babae para pagtakpan ang kabaklaan n’ya. Karaniwang sintomas ‘yan ng mga baklang hindi out o hindi makapag-out. Lalo nilang ipinapakita sa madla na “lalaki” sila sa pamamagitan ng panghihipo sa babae, paghalik sa babae, pati na rin ‘yung pagiging misogynist n’ya ay sintomas ng kanyang repressed sexuality.

Ito rin ang dahilan siguro kung bakit galit siya sa mga babaeng empowered tulad nina Sen. Leila De Lima, VP Leni Robredo at dating SC Chief Justice Lourdes Sereno. Inggit s’ya sa pagiging babae ng mga ito, bukod pa sa pagiging independent at empowered, na hindi n’ya makakayang maging kahit kelan.

Ang tawag dito, vagina envy.

Still not convinced na bakla si Duterte? Eto, mula mismo sa kanyang kampon at kabaro (in a way) na si Sass whoever she is. Nagsulat ito ng opinyon sa Manila Times na pinamagatang Duterte: The first bakla president.

NO other president than Rodrigo Duterte has ever done this: To refer to himself as “bakla.” Unashamed, he referred to himself as one not just once but several times.

Ayan, ha. Si Sass na mismo ang nagdetalye kung ilang beses inamin ni Duterte na bakla s’ya. Baka sabihin n’yo imbento ko lang ‘to kasi “delawan” ako.

More proof!

Wala namang masama sa pagiging bakla. Baka lang mas tumino si Duterte at ayusin ang pagpapatakbo sa bansa kung sakaling maglaladlad s’ya. Saka para maging malaya na s’yang ibigin si Xi Jinping. Hihi. Naniniwala akong bottom si Rody Duterte at top si Xi Jinping, sexually, economically, mentally and Spratly.

Tingin ko lang naman. I could be wrong. Saka s’ya pa rin talaga ang magdedesisyon kung kelan s’ya mag-a-out at kung anong position ang gusto n’ya. Malaki na s’ya. Kaya na n’ya ‘yan. Hahaha!

Image result for duterte bakla

Advertisements

Butternut at iskrambol

Wala pa ring tatalo sa butternut ng Dunkin’ Donuts kahit na anong klase at brand pa ng doughnut ang magsulputan sa Pilipinas. Lagi’t lagi pa rin akong bumabalik sa paborito kong flavor na kinalakhan ko na rin.

Take note, ha? Butternut ang favorite ko of all time, pero gustung-gusto ko rin naman ‘yung choco butternut. Second choice ko s’ya palagi kapag wala o naubusan na ‘ko ng butternut sa store.

Dalawa lang naman ang dahilan kung bakit paborito ko s’ya. Una, masarap. Sa panlasa siguro ng iba, weird s’ya o kakaiba at di ganu’n kasarap, pero para sa ‘kin, gusto ko ‘yung pagka-weird n’ya. Bagay na bagay sa personality ko. Hahaha! Pangalawa, sumasaya ako ‘pag kinakain ko s’ya.

Image result for butternut donut dunkinTRIVIA: Hindi po coconut o peanut o hazelnut o kahit na anong nut ang nasa butternut at choco butternut. Ang nagbibigay ng kakaibang lasa at amoy dito ay walang iba kundi NUTmeg.

DISCLAIMER: Best friend ko na graduate ng HRIM sa UP ang nagsabi sa akin n’yan, pero hanggang ngayon ay wala pa rin akong mahanap na proof na nutmeg nga s’ya at hindi coconut gaya ng akala ko noon. Pero naniniwala akong nutmeg nga s’ya.

Isang pagkain lang siguro ang makakatapat sa butternut sa pagiging masarap (sa panlasa ko) at sa pagbibigay sa ‘kin ng kakaibang saya. Malamang nahulaan mo na kasi nakalagay sa title.

So, tama ka: Iskrambol.

Kilala rin sa pinasoshal na tawag na ice scramble. Pero mas gusto ko ‘yung Pinoy na Pinoy na iskrambol. Halatang pangkalye kasi. Parang ugali ko lang, asal-kalye. Charot! Mababait po ang mga asal-kalye talaga, medyo may pagkabalahura nga lang kung minsan. Hahaha!

(Hindi ko sure, ha? Ewan ko kung bakit gusto ko ‘tong mga pagkaing ‘to. Siguro dahil they remind me of my childhood? Siguro dahil matatamis sila? O dahil weird lang talaga ang panlasa ko? O baka dahil isip-bata pa rin ako kahit lampas trenta na ang edad ko? Or all of the above?)

Kaya naman sobrang saya ko nu’ng Sabado nang pumunta ako sa Tagaytay para sa kasal ng isa sa mga matalik kong kaibigan. Pagkababa kasi namin sa fruit market, may nakita akong naglalako ng iskrambol. Syempre, niyaya ko agad ‘yung kasama kong bumili ng iskrambol (kahit pa di n’ya ‘yon favorite).

Ang saya lang. Sobra. Kaso nga lang, kulang ng Hershey’s na chocolate ‘yung kulay-dilaw (alam ko pink s’ya) na iskrambol sa Tagaytay. Baka dahil sa Train Law kaya nagbawas ng sangkap si kuya. Kakalungkot lang.

Pero kahit na kulang pa ‘yung ingredient sa iskrambol na nilalako ni kuya, ayos lang. Masarap pa rin s’ya. At feeling ko, lalo pa s’yang sumarap. As in! Kahit anlamig-lamig na sa Tagaytay, sobrang sarap pa ring mag-iskrambol.

Alam ko naman kung bakit lalong sumarap s’ya sa panlasa ko. Kasi ba naman, matapos ang halos dalawang dekadang pagkain ko ng iskrambol (o ng butternut o ng kahit ano pa) nang MAG-ISA kapag may nasasalubong na nagtitinda sa gilid ng kalsada, sa wakas, may kasama na ‘kong kumain. 💙

Image result for iskrambol

Palaboy ng Pagadian

Sa sobrang aga ng dating ko rito sa Pagadian City, ako na mismo ‘yung nagbukas ng lungsod para sa taumbayan. #Steno2040 talaga. Hahaha! E kasi ba naman, 2 pm pa ‘yung check in ko sa hotel, tapos ‘yung binook na flight sa ‘kin ng office e alas-singko ng madaling araw. Kaluks!

Syempre, hindi naman ako ‘yung tipo ng taong magmamaktol o bubwisitin ‘yung sarili kapag hindi nasunod ‘yung plano sa buhay. So nagpalabuy-laboy muna ako rito habang naghihintay ng check-in time ko. In fairview, nag-enjoy naman ako sa paglalakad at pag-oobserba ng buhay sa Pagadian.

Take note, ha? Nagpalabuy-laboy ako. Meaning, naglakad-lakad sa kung saan-saan. Kung sa’n ako dalhin ng mga paa ko, ganyan. Mas maganda kasi ‘yon kesa ‘yung magta-trike ako o motor. Bilang city naman ‘to at hindi rural na area, maraming makikita kahit sa konting kembot mo pa lang.

Napunta ako sa palengke, du’n sa tindahan ng mga dried fish. Sarap ng amoy. Feeling ko kumapit sa balat ko ‘yung alat. Tapos napunta ako sa kampo ng coast guard, du’n sa pantalan. Tapos napadpad ako sa parang boulevard nila, ‘yung baywalk, ganern. Nilakad ko ‘yung kahabaan no’n at naupo sa bench do’n.

Syempre, nagsulat na rin ako ng tula. Eto ‘yung nasulat ko:

SIRENA

Sa aplaya
ang tubig ay kulay-nana,
ang mga bangka
sa dagat ay nakatulala.

Sa gilid ng tubig
nakamasid ang isang lalaki

namimingwit sa haraya
ng sinisintang isda
kahit pa laksa-laksa
ang dumudulog sa kanya.

Ngunit mailap ang huli
kung maligalig ang kabig.

Anong malas ang kumapit
sa lalaking nakamasid,
di makita ni sarili
sa salamin ng tubig.

Kaya siya ay sumisid.
Kaya siya ay sumisid.

Bahala ka na sa kung anong interpretation ang gusto mong ibigay d’yan. The author is dead. Not literally, gagu. Buhay na buhay pa ‘ko kahit andito ako ngayon sa Mindanao na under martial law pa rin. Huhu. Ang ibig kong sabihin, may sariling buhay na ‘yung tula na hiwalay sa sumulat. Gets?

Ayun, after kong magmuni-muni sa baywalk, nagpatuloy ako sa pagpapalaboy sa Pagadian hanggang sa makarating ako sa Rotunda. Taena lang. Sabi kasi sa nabasa ko sa blog, maganda raw ang view. Maganda nga, pamatay naman ‘yung pag-akyat. Isang oras akong umakyat ng burol! Kaluks. Kasalanan ko rin naman kasi hindi ako nag-tricycle.

Sumakay lang ako nu’ng pababa na. (Tanga ko rin, ‘no? Kung ano ‘yung mas madali, saka pa ‘ko nag-commute. ‘Yung nakakahingal na paakyat, tinyaga ko talaga. Hahaha!)

Ang gara ng mga tricycle dito. Naka-tilt ng 45 degrees yung upuan. Sabi nila dahil daw sa mga mabuburol at matatarik na daanan kaya gano’n. Para madaling umahon at pumanaog. Ang problema nga lang, medyo masikip sa loob. Hindi ako magkasya halos, pati ‘yung bag ko. Pero happy pa rin ang experience.

Yammy’s Seafood Grill

Nagpababa ako sa Yammy’s dahil ‘yun daw ‘yung pinakamasarap na kainan sa syudad. Well, umm, sige na nga. Di ko pa naman nakakainan ‘yung iba so baka nga ‘yun na ang pinakamasarap dito. Basta try n’yo na lang. Happy naman ‘yung place. Happy din ‘yung experience. Saka ang dami ng serving ng pagkain, in fair.

Nagkamay ako, syempre. Kebs sa mga tumitingin sa ‘kin.

Speaking of tingin, lagi talaga akong pinagtitinginan ng mga tao, ke nasa Maynila ako o nasa labas ng kabisera. Ganu’n ba ‘ko ka-Oppa sa inyo? Artistahin much? Hahaha! Yabang ko. Can’t wait na mangulubot ang mukha ko para mabawasan ang nagkaka-crush at nambabastos sa akin. Charot!

Wala pong nambastos sa akin dito sa Pagadian. Mababait po ang mga tao. So far, so good. Now back to work. Hihi.

Image result for pagadian city

%d bloggers like this: