Sankage Steno

Ganun talaga.

Sexual Distancing

Dahil naka-work from home ako ngayong may lockdown, este, community quarantine sa Kalakhang Maynila, paniguradong mababawasan ang aking physical activity sa araw-araw. Masisira din ang diet ko dahil magagalit ang aking Lola kapag kaunti ang kinain ko sa bahay sa probinsya.

Kapag kasi nasa Makati ako, nakokontrol ko ‘yung kinakain ko araw-araw at hindi ako nagra-rice kapag gabi para iwas abdominal o visceral fat, na isa sa risk factors ng diabetes at marami pang sakit. Yes, white rice po ang isa sa mga dahilan kaya maraming diabetic sa Pilipinas at maraming namamatay sa cardiovascular diseases.

Anyway, para labanan ito, kinokontian ko ‘yung kuha ng kanin at di pinahahalata sa Lola ko. Tina-try ko ring mag-exercise tuwing tanghalian (walk or jog in place at push-ups) at pagkatapos ng “shift” ko at around 4 or 5 pm.

Sa Makati kasi, naglalakad lang ako pauwi mula Ayala Avenue hanggang sa inuuwian kong apartment. Dito sa bahay sa probinsya, di ko na s’ya magagawa, pero pipilitin kong maglakad-lakad sa kuwarto, magpanhik-panaog sa bahay, mag-jumping jacks at mag-push-up nga para matagtag ang aking katawan.

Speaking of tagtag ang katawan, isa sa ikinalulungkot ko talaga sa lockdown na ire ay ‘yung pagbaba ng sexual activities ko. I know, I know. Lakompake sa iisipin ng iba. It’s my sexual life, and no one gets to dictate on who I can or cannot sleep with. But enough of that. I don’t want to explain myself any longer.

Nauunawaan ko naman na kailangan talaga ngayon ang social distancing. So iwas muna sa pakikipag-meet sa mga lalake. Huhu. Nakakaiyak talaga. Isa pa naman ang sex sa mga paraan ko para makaiwas sa depression at anxiety na dala ng pressures in life at ng society sa mga taong tulad ko. Sherepp kase. Hihi.

Image result for gay porn

Ang hirap pa namang mag-Grindr dito sa province, kung ipipilit kong makipag-meet, dahil kilo-kilometro ang distansya ng mga bakla. At, ‘yun nga, dahil sa COVID-19 e mukhang delikado rin. Saka kung wala man s’yang COVID, baka ibang virus naman ang makuha ko sa mga lalake rito.

Ayaw nating magkasakit syempre.

Babawi na lang ako sa isang buwan o kung kailan man ako makakabalik sa Makati. Abstinence muna akez. Charot! Jakol-jakol muna at nood-nood ng porn upang maibsan ang libog sa katawan. In fairness, nakakatulong din ang masturbation upang mapalakas ang immune system. Kailangan natin ‘yan upang labanan ang virus!

Pero iba pa rin talaga kapag may kakantutan ka. Huhu.

So napaaga talaga ang Holy Week ngayong taon at mukhang penitensya na tayo mula ngayon hanggang sa isang buwan, o baka hanggang sa isang taon pa, dahil nakikinita kong lalo pang dadami ang kaso ng COVID-19 dito sa bansa dahil napakahusay ng gobyerno natin. Handang-handa talaga sila sa krisis na ito, opo.

Speaking of which, gagamitin ko na rin ang pagkakataong ito upang pasalamatan ang lahat ng nasa unang hanay ng laban sa COVID-19: ang mga doktor at nars, ang mga volunteers, mga interns, mga nagtatrabaho sa healthcare industry, mga siyentipiko, mga kawani ng gobyerno na walang tigil sa paglilingkod sa bayan, at sa lahat ng pumupuna sa kamalian ng gobyerno. Maraming, maraming salamat po. ❤

Padayon!

Opus Damn

More than a decade ago, umattend ako ng 3-day retreat (Or was it 5? Di ko na maalala exactly.) somewhere sa Quezon City na pinangunahan ng Opus Dei. Sa mga di nakakaalam, ang Opus Dei ay bahagi ng Catholic Church na ang ibig sabihin sa Ingles ay “Work of God.” Conservative sila. Super.

Kaya naman ako umattend sa retreat na ito e dahil na rin sa pag-anyaya ng isa kong kaibigan at ka-batch sa kursong journalism. Hindi pa rin ako atheist noong mga panahong iyon, pero after that retreat, nag-start na ‘yung conversion ko.

Maayos naman ‘yung retreat namin. In fact, sobrang sarap ng mga pagkain. Sobrang linis at talagang maganda ‘yung bahay. Marami din silang books, pero karamihan nga lang e religious at tungkol kay Josemaria Escriva, ‘yung founder ng Opus Dei. Magagaling din naman ‘yung mga speaker, at wala rin akong problema sa mga nakasama ko.

Puro nga pala kami lalaki. Walang babaeng participants. Ganu’n ka-conservative ang retreat na ito. Hindi pa rin ako naglaladlad noong mga panahong ito, so can you imagine the torture on my part? Hahaha! Anyway, wala namang nangyaring milagro. Virgin na virgin pa rin ako nu’ng lumabas ng retreat house. Hihi.

Ang isa sa nakakalokang part ng retreat namin e ‘yung dinner, kasi meron kaming mga tagapagsilbi na naglalagay ng pagkain sa mesa. Bawal mo silang kausapin. Kahit mag-thank you ka lang, bawal. Ang paliwanag ng paring Opus Dei kung bakit bawal mo silang pasalamatan kapag sinervan ka ng food, “It’s their job.”

Tapos, after kumain, meron kaming “silent” time. As in literal na “A Quiet Place” ito. Bago pa sumikat ‘yung movie na ‘yon, na-experience ko na. Ang utos sa ‘min ng pari, bawal magsalita. Bawal lumikha ng ingay. Gamitin daw namin ‘yung oras na ‘yon para magnilay at para kausapin si God.

Can you imagine na sobrang tahimik sa kwarto, madilim, wala kang kausap, walang cellphone, walang internet, walang TV, walang radyo? Bawal din ang magbasa dahil distraction s’ya sa utak. Kapag sinabing silence, tahimik sa labas at sa loob ng iyong utak. Ang dapat mo lang marinig ay ang tinig ng Diyos.

Kaloka, di ba?

Muntik na ‘kong mabaliw sa ilang araw na ‘yon ng katahimikan. But wait, there’s more. Ang pinakanaloka talaga ako sa retreat e ‘yung part na counselling with the Opus Dei priest. One on one ito at once lang din sa buong retreat. So humanap talaga ako ng tiyempo para masabi sa pari ang matagal ko nang kinikimkim sa sarili…

Bakla ako.

Again, hindi pa ‘ko out noong panahong ito. Pero I was preparing myself. E since religious pa ‘ko, I thought, unahin ko dapat mag-out kay “God” o kahit sa kanyang servant man lang. See how devoted I was to my faith? Hahaha!

So dumating na ‘yung chance ko na maka-one on one ang pari. Nagpaliguy-ligoy muna ako sa mga sinabi ko until napansin ni Father na may inililihim ako at gustong sabihin. So, ayun. Huminga ako nang malalim at yumuko. Sinabi ko sa kanya nang nakatingin sa mga paa ko na bakla ako.

He did not condemn me to eternal damnation, in fairness to him. Pero nahalata ko ang awkwardness. Or was it just me? Anyway, hindi n’ya ‘ko kinutya o itinatwa, pero hindi rin n’ya ‘ko tinanggap o talagang “pinakinggan.” Ang sinabi n’ya sa ‘kin e talaga namang nakapagpa-depressed sa ‘kin later on.

I don’t remember the exact words, pero sinabi n’ya in a way ‘yung “Love the sinner, hate the sin” ek-ek, but in an intellectual and non-offending manner. Pero na-offend pa rin ako. First of all, I’m not a sinner. Hindi ako makasalanan dahil bakla ako. Second of all, hindi ako naniniwalang kasalanan ang maging bakla. Hindi ko naman ginusto ‘yon.

Ang ending, sinabihan n’ya ‘ko na may “community” raw sila ng mga “tulad ko.” I don’t know kung ano ang ibig niyang ipakahulugan doon, pero naunawaan ko naman na ang lugar (or organization) na tinutukoy niya ay para sa mga “confused” din na “lalaki” na nag-a-undergo ng “therapy” para maging “straight.”

Iyon ang pagkakaintindi ko sa sinabi n’yang community para sa ‘kin.

Nawindang ako, albeit silently. I was looking for an ally, a sanctuary, a place where I will be understood, where I can truly belong, but instead I found a concentration camp. Or at least it felt like I was being pointed in that direction.

Hindi ko tinanggap ang offer n’ya na sumali sa community na ‘yon. Sinumpa ko na rin ‘yung pagsali ko sa retreat. At after kong makalabas sa retreat house, I felt like a new person. Hindi dahil sa lalong lumalim ‘yung pananalig ko sa catholic church o kay god, kundi dahil natanggap ko na sa aking sarili na walang ibang makauunawa, makatatanggap at magmamahal sa akin kundi ako mismo.

Two years later, nag-out ako sa Mama ko. At pagkatapos n’on, unti-unti nang umayos ang aking buhay.

Image result for opus dei

I want answers, Mommy Divine

Image result for sarah matteo

Hindi ko gusto si Matteo kay Sarah G. dahil DDS s’ya, pero basta masaya si Sarah, push lang. Go go go! Makikisawsaw lang ako saglit sa issue ng kasalang #AshMat dahil parang gusto kong kampihan si Mommy Divine.

Parang hindi ko kasi matanggap na mas mahal ni Divine ang pera kesa sa kanyang anak. Sinong magulang ang ayaw lumigaya ang anak n’ya, di ba? Saka hindi naman ibig sabihin na kapag nagpakasal ang anak mo e hindi ka na aabutan ng pera o maghihirap ka na nang tuluyan. I don’t think ganu’n si Sarah sa mom n’ya. So what gives?

Sinusubukan ko talagang intindihin ang motivations ni Divine kung bakit tutol s’ya sa kasal ng anak n’ya at, in a way, kung bakit tutol siyang lumigaya si Sarah. I don’t want to believe na pera lang talaga ang nag-uudyok sa kanya para gawin ang mga bagay na ‘to. Pakiramdam ko, may mga alam siya na, syempre, hindi alam ng madlang pipol.

Nanay ka e. Malamang mas kilala mo ang anak mo.

Saka, come to think of it, sa kabila ng lahat, never nag-bad mouth si Sarah sa kanyang mommy. Kahanga-hanga s’ya sa part na ‘yon talaga. Pero kung ibang anak ‘yan, baka nagrebelde na. So bakit hindi nagrerebelde si Sarah? Bakit tahimik siya sa kabila ng lahat ng “pagmamalupit” sa kanya ng magulang n’ya?

Kung ako kasi ang magulang, gugustuhin kong lumigaya ang aking anak. At kahit suwayin ako nito, susuportahan ko pa rin s’ya sa huli. Hindi ko matitiis ang anak ko, at lalong hindi ko s’ya ipagpapalit sa pera. Baka nga ibenta ko pa ang kaluluwa ko sa demonyo para lang mabigyan ng maganda at masayang buhay ang anak ko.

But that’s me. E si Mommy Divine?

Feeling ko talaga may alam s’ya kay Sarah o kay Matteo na hindi alam ng publiko. Kung ano man iyon, s’ya lang ang nakakaalam, at si Sarah.

Hindi ko kasi gusto na nagiging kontrabida sa kwentong ito si Divine (kahit totoo namang kontrabida s’ya sa kaligayahan ng anak n’ya), pero never na sinalbahe ni Sarah ang nanay n’ya kahit kayang-kaya n’ya anytime. Mayaman s’ya. Kaya n’ya talagang bumukod at magrebelde dahil nasa katuwiran naman s’ya. So bakit?

Baka in denial pa ‘ko. Baka talagang masama lang si Mommy Divine at nabulag na ng salapi. Pero hindi ko talaga lubos maisip na magagawa ng isang ina ‘yon sa kanyang anak. Maliban na lamang kung nabaliw na s’ya o hindi n’ya tunay na anak si Sarah.

%d bloggers like this: