Sankage Steno

Ganun talaga.

Pasasalamat

Ako po ay nalulugod sa tuwing mapapagkamalang estudyante ng mga konduktor sa bus kahit trenta anyos na ako. Tunay pong binubuo ninyo ang aking araw. At nabubuo naman ang aking mga gabi sa tuwing napapagkamalan akong bata ng mga ka-chat ko sa dating app. Nakaka-turn on po, mga mumshie.

Nagugulat po ang mga “ka-date” ko kapag sinasabi kong 30 years old na akez. Ang akala nila ay 24 o 25 pa lang ako. Nakakataba po ng puso at titi. Ayyy! <Insert hulog kamatis> Ang pinakamalala po ay ang mapagkamalan akong 19 years old sa isang bar. Naknampota. Napa-tumbling po ako sabay split nang marinig iyon. Syempre, alam na pagkatapos. Hahaha!

Napakabastos po ng iyong pag-iisip. Wala pong ganap. Hanash lang. Hahaha! Grabe ka. ‘Wag ka nga! Ang wholesome ko po sa buhay. Hindi po ako nagpapa-kiss sa lips… sa ano lang. #Charaught! Joke lang. Nagpapahalik naman ako sa lips. Torrid pa nga e. Gusto mong i-try? Hihi.

Kaya nais kong samantalahin ang espasyo at pagkakataong ito na mapasalamatan ang aking mga magulang na nagbigay sa akin ng pambihirang genes. Kahit medyo tumaas na po ang hairline ko ay batang-bata pa rin naman ang mukha ko. Fresh na fresh pa rin ako sa paningin ng nakararami, kahit ang totoo… fresh pa talaga ako. Namu!

Ikaw ba? Fresh ka pa ba?

Kung hindi na, don’t worry. May tinatawag po tayong science and technology. Pwede n’yo pong gawing fresh ang mukha n’yo sa picture tulad ng ginagawa ng marami kong nakaka-chat sa phone. Marami na pong app ang nakakapagpaganda nang di mo inakala sa iyong face pic. Kung may pera ka naman, pwedeng-pwede magpabatak ng mukha o magpa-stem cell therapy. Punta ka lang kay Belo o kay Calayan.

Kaugnay nito, sabay-sabay po nating sabihin ang pambansang linya ng mga pinagpala sa tulong ng agham at teknolohiya. All together now, “Salamat po, Dok!”

Maraming, maraming salamat sa lahat ng nagpapamukhang bata sa atin. Sana pagtanda ko, iba na ang trend. Hindi na freshness ang hanap ng mga tao kundi experience. Marami po akong experience sa kama. JK! Not! Ano ba! Hahaha! Ano, game ka ba tonight? My place or yours? Papabatain kita ng 5 years, you like? Hihi. ❤

Ang sakit ni Duterte

Ang good news, may ideya na ‘ko kung ano ang totoong karamdaman ni Pangulong Duterte. Ang bad news, hindi s’ya nakakamatay. Okay ang sama ko na po, pero that’s understandable kasi yung mga lumalabas sa bunganga ng pangulo natin at yung mga pinaggagagawa n’ya ay puro kabuktutan. Medyo nakakahawa po s’ya.

Speaking of nakakahawa, yung sakit ni Duterte ay hindi naipapasa sa hangin o sa bodily secretions pero pwede mo s’yang makuha kung magkakaroon ka ng kapangyarihan. Yes, tama po. Kapangyarihan.

Nabasa ko kasi yung isang article sa The Atlantic na may pamagat na Power Causes Brain Damage. Dito ko nalamang ang ating presidente ay may sira nga sa utak kaya ganyan s’ya magsalita at umasta. May sira si Duterte sa kanyang neural process na tinatawag na “mirroring.” At dahil dito, hirap siyang makiramay sa iba.

[P]ower, in fact, impairs a specific neural process, “mirroring,” that may be a cornerstone of empathy. Which gives a neurological basis to what Keltner has termed the “power paradox”: Once we have power, we lose some of the capacities we needed to gain it in the first place.

Ang tawag sa pagkamanhid sa parte ng utak ng tao na responsable sa pakikiramay natin sa dinadamdam, iniisip at/o pinagdaraanan ng ibang tao ay Hubris Syndrome, which is defined as “a disorder of the possession of power, particularly power which has been associated with overwhelming success, held for a period of years and with minimal constraint on the leader.”

Ilang taong naging mayor si Duterte ng Davao City? Dalawang dekada. Tapos ngayon, siya na ang pinakamataas na opisyal sa gobyerno ng Pilipinas. Akmang-akma sa kanya ang pakahulugan ng sakit na ‘yan. Ang tanong ngayon, may gamot ba d’yan? Ang sagot: Wala. Kahit daw aware ka sa sakit na ‘yan, mahirap pa ring pigilan ang pagiging “walang puso” at “walang pakundangan.”

Pero pwede s’yang makontrol. Ang kailangan ni Duterte ay isang toe holder o yung tao o bagay na maglalagay sa kanya sa dapat n’yang kalagyan o yung magpapaalala sa kanya na hindi s’ya infallible, hindi s’ya perfect at hindi s’ya imortal. Ang toe holder ang magpapanatili sa kanya sa lupa para hindi lumipad nang pagkataas-taas at masunog sa araw tulad nang nangyari kay Icarus.

Sino ngayon ang toe holder ni Duterte? Unfortunately, wala. Hindi ang asawa niya, hindi ang mga anak niya, hindi ang mga kaalyado niya sa pamahalaan. Pwede sana ang media pero kaaway ang turing niya rito, lalo na kapag tinatama siya o pinapaalalahanan nito. Malayo rin namang makuha sa “dasal lang, dasal lang talaga” ang taong ito dahil tingin niya sa sarili ay diyos.

Ang naiisip ko lang na lunas sa hubris syndrome ni Duterte ay walang iba kundi kamatayan.

Gigil na gigil

Ang saya-saya po ng maraming libreng oras para sa sarili. Buti na lang at wala pang same-sex marriage sa bansa at kinasusuklaman pa rin ang mga bakla sa mundo. Wait, parang mali. Let me rephrase that. Buti na lang at bakla ako. Kung straight kasi ako, baka 21 years old pa lang, nakabuntis na ako at nag-aalaga ng anak. Baka rin hiwalay na ako sa asawa dahil ang dami pong nanggigigil sa akin.

O, Tukso, layuan mo ako… Not!

Imagine, kung may asawa’t anak na ‘ko noon pa, o kahit ngayon, syempre lahat ng oras ko para sa sarili, mapupunta sa pamilya ko at sa trabaho. Kapag wala akong oras para sa sarili, hindi gagana yung creative juices ko. Hindi ako makakapag-blog araw-araw, hindi ako makakapagsulat ng novel at hindi ako magiging sikat na social media influencer. Sikat talaga? Hahaha!

Pero dahil bakla ako, walang asawa, walang anak, single at ready to mingle kahit office hours, ang dami kong time para makipaglaro sa iba. Hindi po bahay-bahayan ang laro ko. I hate it. Boring. Apoy po ang nilalaro ko. Hihi. Mas exciting, mas kapana-panabik at mas masarap. Lagi nga akong pinagpapawisan nang matindi e.

Soropp!!

^Ang jejemon lang ng pagkakasulat. Sorry naman. Ganito talaga ako kapag masaya, pangit magsulat. Di tulad ‘pag galit ako o medyo malungkot, mas malalim, mas mahugot o mas nakakatawa yung mga pinagsasasabi ko. ‘Pag ganitong active ako, as in… never mind, di masyado. Mediocre lang yung nagagawa kong sulat. Baka nga substandard pa. Pero wapakels na ‘ko basta active ako, as in… Hihi.

Sa sobrang active ko, ayaw na namang tumigil sa pag-vibrate ng phone ko umaga, tanghali, hapon, gabi at madaling-araw. O ha! Ang tinde non. Sobrang “busy” ko po sa pagpapaligaya ng ibang tao. Hihi. Nakakapagod nga lang. Pero sulit naman ang pagod.

Speaking of pagod, humihingi ako ng paumanhin sa lahat ng ka-chat ko kagabi. I’m sorry. Sabi ko iidlip lang ako at gigising ng 11pm. Pero nung natulog ako ng 7pm, nagtuluy-tuloy na at nagising ako ng 5am. Ang dami tuloy nabitin kagabi. Sorry na po talaga. Babawi ako tonight, pramis. Kaya ihanda n’yo na ‘yang mga puw… I mean, pwesto n’yo sa kama dahil I will make your bed rock.

%d bloggers like this: