Sankage Steno

Ganun talaga.

Taon ko naman ‘to

I know it’s a bit early to be saying this, but I’m gonna say it anyway ’cause I want to: Thank you, 2017. So much. As in!

Hayaan n’yong isa-isahin ko yung mga pinagpapasalamat ko ngayong taon. Una, na buhay pa ‘ko at di pa napapatay ng mga pulis o riding-in-tandem vigilantes. Pangalawa, na buo pa ang pamilya ko at di pa kami nalalagasan ulit ng isang member. At pangatlo, nand’yan yung mga kaibigan ko.

Apart from these three major reasons, I’m also grateful for the following:

  • First Quarter: Sa unang bahagi ng taon, nagkaroon ako ng pagkakataong makapaglakbay sa tatlong bansa. Una sa Thailand, sunod sa Singapore at huli sa Myanmar. Planado yung una, pero yung iba ay hindi. Salamat sa trabaho ko at may pagkakataon akong makapaglibot sa mundo. Bukod pa rito, napakabait din ng boss ko. Maayos din ang kita at mga benepisyo ko.
  • Second Quarter: Ang daming nabago nung tumuntong ako sa ikatlong dekada ng aking buhay. Nag-level up ang maturity ko. Bukod dito, nakatapos din ako ng dalawang nobela. Ang isa ay ipinadala ko sa Palanca at ang isa naman ay sa Lampara. Dagdag pa, nakapunta ako sa Apo Island sa Mindoro at nakakilala ng bagong mga tao.
  • Third Quarter: Sobrang dami kong nai-date sa tatlong buwan na ito. At kahit hindi nag-work out ang ilan, masaya ako dahil mabenta pa rin ako sa dating market. Isa pa, wala akong HIV o AIDS. Pero ang pinakapinagpapasalamat ko sa quarter na ito ay ang pagkapanalo ko ng Grand Prize sa Lampara at ang pagkakakilala ko sa isang mahalagang tao.
  • Fourth Quarter: Nangangalahati pa lang ang quarter na ito pero ang dami nang dapat ipagpasalamat. Una na rito ang pagkakasali ko sa writing workshop sa UP Likhaan at ang pagkakilala sa mga mahuhusay na manunulat at ang pagkakataong makatulong sa isang ahensya ng gobyerno. Nalulugod din ako dahil hindi pa tapos ang taon pero ang dami pang dumarating na oportunidad at alam kong marami pa akong magagawa o maitutulong ngayong taon.

Forgive me if you feel slighted by this or you think I’m too full of myself for enumerating these “achievements.” It’s just my habit to always count my blessings. Mas madali kasi ‘yon at mas nakakaganda ng pakiramdam kesa yung mga pangit sa buhay ang iisa-isahin ko. Ginagawa ko rin naman ‘yon pero ayokong isulat at isa-isahin.

I don’t know what the future holds, and though I do care about it, it’s not my priority at the moment. You know. to be worrying too much. Bahala na ang 2018. Basta ngayon, magpapasalamat na muna ako.

Advertisements

BBC, ako na lang, ako na lang ulit, o kung paano nahanap ni Sass ang kanyang bayag

Sa inyong lahat na naninira kay Binibining Sass Sasot, magsitigil kayo! Mga wala kayong alam. Kung sa tingin ninyo ay walang balls si Sass, na matapang lang siya dahil nasa ibang bansa siya at malayo sa Pilipinas, nagkakamali kayo.

Hindi totoong walang bayag si Sass. Akala mo lang wala! Pero meron, meron, meron! Nakita ko iyon kahapon, at alam kong nakita mo rin ‘yon, kaya ‘wag na ‘wag mong ipagkakailang di mo nakita ang bayag ni Sass! Eto po ang proof kung ayaw mong maniwala: Receipt!

Sino sa inyong mga delawan ang kayang tapatan ang ginawa ni Sass? Wala! Kasi mga bayaran kayo! Si Sass, hinarap n’ya talaga ang BBC na delawan din. Siya lang ang may balls para gawin ‘yon. Hindi ‘yon kaya ni Agot Isidro o ni Cynthia Patag! S’ya lang!

Let me quote her para maisaksak mo d’yan sa baga mo ang bayag ni Sass:

Tell me, Mr. Jonathan, how is it possible that Jover Laurio, a very minor blogger in the Philippines, was featured by the BBC in order to defend herself against the people who outed her identity, but not someone like me whose social media following is way, way higher than her, whose Facebook engagement is way, way higher than her, and who you have even interacted on Facebook?

In other words, “Tell me, where did I go wrong? What did I do to make you change your mind completely?”

Kita mo na? Ang laki ng bayag ni Sass, di ba? Ikaw wala! Kung di mo na itatanong, si Mocha Uson ang susi para mahanap at mabawi ni Sass ang kanyang bayag. Kahit ulit-ulitin mo pa yung video. Eto, tingnan mo pa sa picture:

Blurred lang pero si Mocha talaga ang nag-abot ng bayag ni Sass! Tingnan mong mabuti kasi. At ‘wag na ‘wag n’yong sasabihing boba at tanga si Mocha dahil kung di sa kanya, hindi mababawi ni Sass ang kanyang bayag! Puro kasi kayo bias kaya ang gusto n’yo lang makita ang nakikita n’yo sa mga balita. Bias!

Sa mga eksperto kuno d’yan na may ibang school of thought, manahimik kayo! Hindi totoong kaya natahimik si Mocha ay dahil English ang usapan. No! Sanay pong mag-English si Assec.

Sa katunayan, kaya tahimik si Mocha ay dahil isinauli nga niya ang bayag ni Sass. Si Mocha ang humiram ng bayag ni Sass noon. Kaya noong isinauli n’ya, siya yung natahimik. Kita mo naman, di ba? Napaka-selfless n’ya. Ipinagkaloob n’ya ang bayag kay Sass para tapatin ang delawang BBC na ‘yan.

Kaya kung ako sa ‘yo, Mr Jonathan of BBC, pagbibigyan ko na si Sass. Iinterviewin ko na s’ya on air dahil siguradong hindi lang bayag ni Sass ang ipapakita n’ya sa ‘yo kapag di mo s’ya pinagbigyan sa susunod. And I am telling you, she’s not going. This is just the beginning. Matitikman mo ang bangis ng isang Sass Sasot!

Sa piling ng mga Bul-Bul

Akala ko e mabeberigud na ‘ko kanina dahil nagkusa akong maglinis ng bahay. Ang boring kasi ng long weekend. Ayoko namang mag-travel dahil napuntahan ko na halos lahat ng gusto kong puntahan sa bansa. E kaso, nung patapos na ‘ko sa paglalampaso ng sahig, biglang nag-text itong si Mama.

“Linisin mo yung kalat sa may kamias.”

“You’re welcome,” sabi ko sa sarili. Kampante naman akong madaling linisin yung kalat sa labas, du’n nga sa ilalim ng punong kamias. But no! Pagtingin ko, nanggigitata sa dumi yung pinaghalong tuyong dahon, putik, mga plastik, rubber shoes, tubig galing sa imburnal at kung ano-ano pang organisms na hindi ko napag-aralan sa Biology.

Que horror!

Pero tinanggap ko ang challenge. Hindi kasi ako umuurong sa mga ganyang maliliit na pagsubok. Ang ginawa ko, hinanap ko yung pala namin sa bakuran. Ang problema, sira na ‘sya, so nanghirap pa ‘ko sa kapitbahay namin. Nang dumating yung pala, naihanda ko na yung mga sakong paglalagyan ng dumi.

Putaragis lang talaga yung mga kalat na dinatnan ko. Imagine yung imburnal na maitim yung tubig, samahan mo ng burak, ng putik, ng lupa at mga basurang plastik, tapos may mga basag pang bote. Putangama talaga. Kadiri! Panay ang sabi ko ng “YAAAAK!” with my guttural voice…

“YAAAAK!”

Lalo pa ‘kong nandiri nang makakita ng isang community ng mga bulate. Potek talaga. Ay kenat! Pero dahil madumi na rin naman yung mga kamay ko, nilunok ko na yung pride ko (hindi yung bulate, taena) at kinamay sila. Well, hindi naman lahat. Kapag kasi pinala ko yung mga bulate, baka maputol at mamatay. So pinulot ko yung iba at inilipat sa lupa doon sa may kamias.

Habang tumatagal, dumarami yung nakikita kong bulate. Hindi lang pala community yung nabuo nila sa malaimpiyernong dumi sa labas namin. Isang probinsya na pala. Bulacan, ganyan. Kaya tinawag ko silang ‘Bulakenyong Bulate.”

Bul-Bul for short.

Paglaon, natuwa na rin ako sa kanila dahil grade school pa yata ako nung huling maglaro ng mga bulate. Dati sobrang sama ko pa kasi binubuhusan ko sila ng asin para mangisay. Pero ngayon hindi na. Impak, pinangalanan ko pa yung iba sa kanila.

Yung makintab na bulate, tinawag kong ‘Batnik’, tapos yung mataba naman e ‘Bonjing’. Yung maliit at maiksi, pinangalanan kong ‘Bata’, tapos yung pinakamahabang nakuha ko e tinawag kong ‘Burnik’. Nakakatuwa silang panoorin habang gumagapang at bumubutas sa malambot, marumi at nangingitim na lupa.

Pasulyap-sulyap ako sa mga bulate habang patuloy na kinokolekta yung mga nakakadiring kalat sa ilalim ng punong kamias. Nangingiti ako kapag nakikita kong masayang-masaya sila sa bago nilang tirahan. Kahit papa’no e nabawasan yung pagod at yung pandidiri ko sa ginagawa.

Pagkatapos maglinis, naghugas ako saglit ng kamay at saka nag-alcohol. Tapos, binalikan ko yung mga kaibigan kong Bul-Bul. Hindi ko na sila dinatnan pa. Nakita ko na lang yung alaga naming manok na nagbubungkal ng lupa at may subo-subong mahaba at mamink-mink na bagay.

%d bloggers like this: