Sankage Steno

Ganun talaga.

NPNR

Nagsimula sa isang larawan
ng hubad na katawan
ang maikli nating usapan.
“Hi,” wika ko, sabay padala
ng isang malinaw na kuha.

“No pic, no reply”
kasi ang nakalagay
sa matipid mong profile.
Sinunod ko naman
at ikaw ay pinagbigyan.

Sagot mo ay di nakamtan
agad kahit kita ko naman
ang bilog na kulay-luntian.
Online ka, lalaking hubad;
pansinin mo ako, pakiusap.

“Other pic,” sabi mo bigla;
yaring puso ay nagitla,
tila napalundag sa sigla.
At ako nga ay nagpalipad
ng bagong larawan agad-agad.

Sumagot ka naman, “Nice,
chinito. Like your eyes.”
Kinilig ako bigla. Ayieee!
Ito na ba ang hinihintay
na sandali? Bongga ka, ‘day!

“Pic mo?” balik ko sa kanya,
at hindi ko kinaya
ang kanyang ipinadala.
Adonis, ikaw ba ‘yan?
Gusto na kitang matikman.

Maghunos-dili ka,
sa sarili ay ipinaalala;
baka poser lang pala.
Alam mo namang nagkalat
ang mga kupal at bilat.

Ngunit nang magpadala
ka ng isa pang kuha,
pagdududa ko ay nabura.
“Ikaw na ba si Mr. Right?”
Ang true love of my life?

Sinungkit ko ang pangarap
sa tanong na mahirap:
Wanna meet up?
“Loc” ay iyong ipinadala
at napasigaw ng Aleluya!

Advertisements

Talagatan

Sanlaksang tala ang nakatanaw
sa ating dalawa habang
magkatabi tayong nakaupo
sa dalisdis ng burol.

Malayo sa mga matang
paghuhusga ang kornea;
talukap naman ay pag-iimbot
sa mga gunitang binubuo.

Hawak mo aking kamay,
nakapatong sa iyong hita,
kapwa nakatitig sa malayo
at langit ay inaabot.

Katahimikan ang sariling wika
ng matatabil nating dila,
sinasambit ang pangakong
habambuhay nga’y ngayon.

Lahat ng paparating na bukas–
maginhawa at mahirap,
masaya man o malungkot–
ay mga halik na ipupupog.

Dito sa burol kung saan ang
maririkit na tala ay karagatang
sa karimlan umaagos
at sa damdami’y umaalo.

Paalam, well-balanced diet

Nang magsimula ang taong 2018, nangako ako sa sarili kong dadamihan ko ang pagkain ng prutas at gulay at babawasan ang paglamon ng karne, kanin at matatamis na pagkain. Nagawa ko naman. Mula 73 kilos last year e napababa ko sa 65 kilos ang timbang ko. Ngayon naglalaro na lang sa 69 o 70 kilos.

Sobrang proud ako sa sarili ko kasi ang daming tukso sa paligid. Sa building na pinagtatrabahuhan ko, meron Jollibee at Greenwich. Sa kabilang kanto naman, merong Mang Inasal, Chowking, McDonald’s, Tokyo Tokyo at KFC. Ang hirap talagang pigilan ang sarili lalo pa’t may pambili naman ako.

Pero kinaya ko.

Now I’m having doubts kung kakayanin ko pang ituloy ang aking diet. Baka tuluyan nang mawala yung hulma ng abs ko. Baka magkaroon na ulit ako ng double chin. Baka mabawasan yung mga nagkakagusto sa ‘kin kapag tumaba na naman ako.

Meron na kasing Dunkin’ Donuts sa lobby namin. Huhu. E sobrang paborito ko pa naman ng Butternut at Choco Butternut. Walang sinabi yung mga bida-bidang donuts ng Krispy Kreme at J. Co. Butternut at Choco Butternut lang talaga ang pinaglilihihan kong donut. Wala nang iba.

Kahit nu’ng di pa s’ya premium donut, inaaraw-araw ko na s’yang bilhin. Naabutan ko pa yung Golden Age ng Butternut at Choco Butternut na nasa P10 (then naging P20) lang ang isang piraso. Ngayon nasa P35 na s’ya! Pero kahit na nagmahal na sila, afford ko pa rin namang araw-arawin.

At nangangamba akong aaraw-arawin ko na nga s’ya ulit. Huhu.

Kapag nangyari ‘yon, susubukan kong i-adjust ang diet ko. Baka hindi na ‘ko mag-breakfast meal sa Jollibee. Huhu. O kaya e hindi na ‘ko magkakanin sa gabi. Huhu. Dadagdagan ko na rin ang pagkain ng mapapait na gulay para iwas diabetes. Huhu. All for the sake of Butternut and Choco Butternut.

Sana mapagtagumpayan ko ito. So help me, Donut God.

Image result for butternut choco butternut

%d bloggers like this: